
Ana sayfa

iletisim: ecevit01@yahoo.dk
Hirs, nefret, çekememezlik, özenti, menfahat birde korku eklenince, enerjimizi yanlis yere analize ediyoruz. Buda ruh çöküntüsüne sebep oluyor. Söylemek istedigimizi söyliyemiyoruz. Yapmak istedigimizi yapamiyoruz. Mecbur oldugumuzu yapiyoruz biz kendimize yabanciyiz. Hep baskasina benzemeye çalisiyoruz, baskasina özeniyoruz, bedenimizde baska kimlik ariyoruz. Kendi kimligimizi unutuyoruz. Özümüzde böylece uzaklasiyoruz farkina varmadan.
Insan akrabasinda dostunda ayriliyor, kültüründe ayriliyor, dogasinda ayriliyor, kisiligini unutuyor satiyor inkar ediyor. Insanda insana olan güven, sevgi, saygi azaliyor veya tamamen ortadan kaldiriliyor. Yerine yapmacik zora ki bir siritan veya asik bir yüz.
Bu topraklara ulasabilen insanlarimiz, hayatlarinin kurtuldugunu ve hatta gelecek nesillerinin yasamlarini bile garanti altina aldiklarina inanarak kendi kendilerine umutlandilar. Oysa nelerle karsilasacaklarini asla düsünmediler. Kimileri hiç de yanilmadilar. Kimileri ise, darmadagin duygularla çalkalanip kaldilar.
Kimileri geldikleri toplumun dilini kültürünü ögrenmeye çalisip uyum saglarken, kimileri reaksiyoner tutumlarini sürdürüp, yirmi yil önce bu topraklara nasil gelmislerse aynen olduklari gibi kaldilar.
Bir kere sürgünde umdugumuzu degil, buldugumuzla yetinmeyi yegleyelim. Insan her zaman umut ettigine ulasamaz. Ama bu dünyanin sonu da olmaz elbette... Herseyden önce mütevazi olalim. Sonra, kendi yarattigimiz küçücük dünyalarimizi yikalim. Dagitici itici degil, birlestirici olalim. Göreceksiniz, o zaman hayat daha da güzellesecektir...
Genellikle insanlar, istediklerine ulasamadiklari zamanlar bunalima girerler. Bu dogru. Böylesi durumlarda agressif ve saldirgan olur kimi insanlar. Saga sola çatar, yasanan ya da yasanmayan olaylarla suçlamalara girerler. Kendi dünyalarini zehirledikleri gibi, baskalarini da huzursuz etmek isterler. Etrafindaki herkesten süphe eder, herseyden nem kaparlar! Oysa bunun tam tersini yapmak, olaylar karsisinda serinkanli davranmak, toplum deryasinin içerisinde bir okyanus oldugumuza degil de, sadece birer damla oldugumuza inanarak, oldugumuz gibi görünerek olaylara yaklasirsak, asamayacagimiz hiç bir zorluk göremiyorum...
Sonuç olarak, üzerinde dogup büyüdügümüz topraklara olan umudumuzu daima koruyalim. Hep yarinlara bakalim. Yönümüzü öz topraklarimiza çevirelim. Içerisinde yasadigimiz toplumlari yadsimadan, kendi dilimizi ve kültürümüzü gelistirelim, yasadigimiz çagla bulusturalim diyorum. Birbirimize sadece maddi yönlerden degil, daha çok da manevi yönden yardimci olalim. Sosyal iliskilerimizi derinlestirip, birbirimize moral olalim, güç olalim diyorum.
Ne olur, birbirimizi insanca sevelim... Herseyden önce birer insaniz, bunu bilelim. Insanca birbirimize yaklastigimiz ve birbirimizi anladigimiz sürece, kötümser bulutlar kendiliginden dagilip yiter... Unutmayalim! 'Kuvvet birlikten dogar'. Bu vesile ile bir kez daha, tertemiz insanlarini yürekten selamliyorum.
Selam ve saygilarimla
Ecevit Yagci